Oyunun merkezinde bir sandalye, bir saat ve yıllardır bekleyen bir soru var.
Ne zaman ki insan kendi içine dönmeye mecbur kalır, işte o an en kalabalık yalnızlığı başlar. “Randevu: 17.00”, seyirciye hem tanıdık hem rahatsız edici bir ayna tutuyor: İçinde birikenleri ne kadar saklarsan sakla, zaman geldiğinde hepsi seni bulur.Bazen en büyük yüzleşme, karşındaki kişiyle değil… Kendi sesinle olur.

Karanlık bir mizah, ince bir umut aynı kıvılcımda birleşiyor. “Randevu: 17.00” rahatsız edecek kadar dürüst, gülümsetecek kadar insani ve unutulmayacak kadar yakın.