Her sabah susturulan alarmlar, önceki geceden kalan kahveler, bitmek bilmeyen toplantılar, ekran ışığında eriyen saatler… Beyaz yakalı Yağmur, hayatından öyle
bunalmıştır ki bastırdığı zihni sonunda somut bir varlığa dönüşür. Evde çalışırken yaklaşan fırtınayı umursamadan, kendiyle mücadele etmeye başlar. Zihni ona inatla hayallerini hatırlatır. En büyük hayali müzisyen olmak ve şarkı söylemektir; ancak buna bir türlü cesaret edemez. Fırtına yaklaştıkça, bastırılmış yanlarıyla arasındaki sınırlar bulanıklaşır. Gerçek ile hayal, zihin ile beden iç içe geçer. Kaygıların artık cesarete dönüşmekten başka çaresi yoktur. Tüm bastırdıklarıyla zihni ve Yağmur birlikte şarkılar söylemeye başlarlar. Çünkü fırtına gelip çattığında, kaçacak yer yoktur. Hayatta kalabilmek için birbirlerine ihtiyaçları vardır.