“Diyelim ki kendimi kaybettim, bulmak için nereye bakarım? Altın bilezik değil ki bu hemen bulayım, benim kendi şahsım…”
Figen bunları düşünüyor. Annesinin bir gidip bir gelen hafızasında seyahat ediyor, ablasının ilgisizliğinin içinde boğulmadan yüzmeye çalışıyor. Ailenin dünyanın en berbat, en şahane, en acımasız, en şefkatli, en eğlenceli ve en hüzünlü şey olduğunu biliyor.

Figen yeniden yazmayı başarabilirse belki kendini bulacak. Peki bu nasıl olacak? Annesinin puf böreklerini yiyerek mi ablasıyla suç işleyerek mi? Biraz sert, epey komik ve çok gerçek bir hikaye sizi bekliyor, ilaçlarınız hazır mı?