Duvarların arasına sıkıştırılmış halde yaşıyoruz.  Oysa hepimizin ayağı toprağa basmalıydı.  Her yeni güne korna yerine  kuş cıvıltıları ile uyanmalıydık.  Sevdiğimiz insana kahvaltısını şarkılar eşliğinde  hazırlayıp panjurları açarak güneşi evimizde ağırlamalıydık.  Midemizin bayramından sonra uzun  bir doğa yürüyüşü ile anlam katmalıydık öğle saatine.  Ardından bir kahve yapıp kırk yıl boyunca hatırını  unutmaksızın sohbetimizi daimî kılmalıydık.  Can sıkan telefon haberleri yerine, yeni ekeceğimiz  çiçeklerin yola çıktığının haberini almalıydık… Her şey bir kenara da!  Nefes alış verişimizi duyacak  kadar yakın olmalıydık seninle…

(Tanıtım Bülteninden)