Küçük ama son derece önemli saptama ve bildirimleri içeren bu kitap, 21 Şubat 2008 tarihinde Akdeniz Üniversitesi'nde "Atatürk, Din Ve Laiklik" adıyla yapılan açık oturumun tutanaklarıdır. Bu açık oturumda ülkemizdeki irticai gelişmeler din bilginleri ile tartışılarak olup bitenlerin arkasında ne var, işin içyüzü nedir, ortaya konulmuştur. Açık oturuma katılan dört konuşmacımızdan üçü, Prof. Dr. Ali Sarıkoyuncu, Prof. Dr. Nadim Macitve Doç. Dr. Şahin Filiz, İmam-Hatip Okuİu mezunudur. Macit ve Filiz, İlahiyat Fakültesi'nî bitirmişlerdir ve şu an ikisi de iki ayrı İlahiyat Fakültesi'nde öğretim üyesidirler. Sarıkoyuncu ise, Cumhuriyet Tarihi üzerinde uzmanlaşmıştır ama uzun yıllar Diyanet İşleri Başkanlığı'nda üst düzeyde görev yapmıştır. Kısacası, başbakanın istediği gibi, üçü de "ulema"dandır. Ve yine kendiliğinden anlaşılabileceği gibi üçü de "Sünni"dir. Sünni bakış açısı dışında Alevilerin de bu gelişmeleri nasıl değerlendirdiğini Alevi yazar ve araştırmacı Cemal Şener dile getirmiştir. Açık oturumu Prof. Dr. Çetin Yetkin düzenlemiş ve yönetmiştir. Baskı Yılı: 2008 Dili: Türkçe Yayınevi: Yeniden Ana. ve Rum. Yayınları

Türler

Kitap Dili

Orijinal Dili

Orijinal Adı

Sayfa Sayısı

Baskı Sayısı

Atatürk  Din ve Laiklik

"Uyanıkken rüya görüyorüm! Bu aynalar beni çıldırtacak! Tahmin ettiğimden çok daha tuhaflar...Nasıl bu kadar farklı görüntüler yansıtabiliyorlar? Neden bu kadar çok çeşit ayna var? "Fizi, aynalar sayesinde, dostu kirpi Çekirdek'i yok edebilecek mi? Fizi, sorduğu soruların yanıtlarını yetişkinlerin de bilmediğinin çok uzun zamandan beri farkındadır. Bu nedenle de yanıtlarını kendisi bulmaya karar verir. En yakın arkadaşı kirpi Çekirdek bu araştırmasında hep yanında olacaktır. 8-12 yaş grubu çocuklar için hazırlanan bu seri ile çocuklarımız erken yaşta fizik biliminin temel soruları ile tanışacak, sevimli kahramanımız Fizi ile bilim dünyasının derinliklerinde merak ve heyecan dolu bir yolculuğa çıkacaklardır. (Tanıtım Bülteninden) Sayfa Sayısı: 71 Baskı Yılı: 2014 Dili: Türkçe Yayınevi: Odtü

Fizi K ve Aynanın Sırrı

Ünlü fizikçi Albert Einstein’ın “3. Dünya savaşında hangi silahların kullanılacağını bilmiyorum ama 4. Dünya savaşında taş ve sopalar olacağını biliyorum” dediği rivayet edilir. Bir büyük bilim insanına bu sözleri söyleten gerçekliğin, dünyayı birkaç kez yok edecek güçte silahların -“atom bombası”- üretilmeye başlanması olduğunu tahmin edebiliriz.  Yeryüzünün tarihinde son iki yüzyıl, insan türünün faaliyetlerinden kaynaklanan sayısız felakete sahne oldu. Sömürgeleştirme kırımları, iki “Dünya Savaşı” ve soykırımlar, “atom bombası”nın icadı ve Hiroşima, Nagazaki’de “denenmesi”, sonrasında “nükleer güc”ün “barış için” kullanılmasına karar verilerek “nükleer enerji santralleri”nin açılması, ozon tabakasının delinmesi, okyanuslarda 7. Kıta olarak adlandırılacak büyüklükte bir Çöp Kıtası’nın oluşumu, ormansızlaşma, yeni kimyasalların her yere sirayet etmesi ve nihayetinde, artık kesin gözüyle bakılan, iklim krizinde kritik eşik olan küresel iklim değişikliğinin 1,5 derecelik ısınmanın gerçekleşmesi… Her gün milyonlarca insana ve başka canlı türlerine kıyameti yaşatan bütün bu felaketler silsilesinde bir halka olan Çernobil Nükleer Felaketi, nükleer gücün “barış” için kullanılmasının bile mümkün olmadığını gösteren, başta Karadeniz Bölgesi olmak üzere Türkiye’yi de büyük oranda etkileyen ve etkileri hala süren bir felaket. Emperyalist (ve) kapitalist ülkelerde Çernobil, komünizm karşıtı propagandanın başat konularından biri olarak işlenmesine karşın, yeni nükleer santrallerin açılması, daha güçlü nükleer bombaların yapılması hız kesmeden sürdürüldü. Bu süreçte birçok yeni nükleer felaket gerçekleşti. En sonuncusu da Fukişima’da oldu.  Olay anında ölenlerin sayısından çok felaket sonucu yayılan radyasyonun uzun vadede kanser vakalarında yarattığı artış, bu santrallerin atıklarının hiçbir şekilde güvenlikli olarak bertaraf edilememesi, hem inşalarının hem de sökümlerinin olağanüstü maliyetleri gibi birçok olumsuzluğun ortaya çıkmış olmasına rağmen “nükleer balayı” devam ediyor. 2. Dünya Savaşı sonrası “barışçıl amaçlar” için kullanılacağı vaadiyle başlanan nükleer güç santralleri şimdi de iklim krizine çözüm olarak inşa edilmeye devam ediliyor.  Çernobil Felaketi karşısında Türkiye’deki hükümet sözcüleri “birazcık radyasyonlu çay iyidir” diyerek televizyonlarda halkın karşısına çıkıp çay içerken, yolsuzluklarla, ekolojik suçlarla damgalı AKP iktidarı, “Evdeki mutfak tüpü de riskli” diyerek Akkuyu ve diğer Nükleer Güç Santrali projelerini savunmaya devam ediyor. Akkuyu Nükleer Güç Santrali, hukuki, bilimsel karşı koyuşlara ve kamuoyu muhalefetine rağmen bitirilmeye çalışılıyor. Elinizdeki Çernobil kitabı bütün bu olan biteni hem görsel hem de yazılar ile ele alıyor, sorguluyor, nükleer felaketin güncelliği konusunda bizi uyarıyor, göreve çağırıyor. Fotoğrafçı Emin Altan’ın birkaç defa ziyaret ettiği Çernobil’de çektiği fotoğraflar felaketin büyüklüğü ile birlikte yok ettiği insanların hikâyelerine ve ideallerine tanıklık ediyor. Aslında hiçbir söze gerek bırakmayan bu fotoğraflara eklenen Günther Anders, Slovaj Zizek, Michael Löwy ve Martin Cohen, Emin Altan, Öner Kurt ve Gülçin Yapıcı, Mehmet Özdağ, Eda Sezgin, Foti Benlisoy, Pınar Demircan, Osman Özarslan, Özgür Gürbüz ve Cemil Aksu’nun yazıları ise felaketin sadece Çernobil’den ibaret olmadığını, hatta sadece nükleerden de ibaret olmadığını, sürekli felaketler yaratarak ilerleyen bir sistemin değişik boyutlarına işaret ediyor. 
 
(Tanıtım Bülteninden)