BİLİNÇALTININ KAYIP ODALARI 

Parmaklarıyla dokunuyor o tenine

Yanan parmak uçları, gelgit akıllar sonlar tükenmeyen. 

Gözü kapıda… 

Islak bir oğlan çocuğu emzirilmeyi bekliyor. 

Sabaha yakın çocuğun kalbi ellerinde… 

Yüksek topuklu narin bir kadının çocuğu

‘Işık ışık’ diyor, ‘ışığa çıkarın beni’

Burnunu her kaşıdığında ölüler dökülüyor teninden. 

Arslanların çılgınca seviştiğini, yağmur yağdırdığını görüyor

Teni emanet

Nasıl isterdi oysa güçlü, koç gibi… 

Atına bakıyor, düşlüyor… 

O ülkeyi mutlu… 

Ve ışık aralanıyor, doğru yolda

Bir çocuk doğurdu adı ‘Aşk’… 

Ayaklarını sallıyor endamla… 

Lir kuşu gibi… 

Biliyor her şey birbirine bağlı

Çaputu, çaputa bağla

Sür atını kırlara… 

Sabah erken bulmaya kalkmaya söz verip, 

Uyuyor…