Namık Kuyumcu, kuşağının en özgün şairlerinden. Şiir yolculuğunu, ansızın derinleşen ve sıçrayan yüksek anlam katmanlı söyleme biçimiyle, hep yukarıda tutmayı başardı. Günlük, kolay, popüler ve anlatımcı dile hiçbir zaman yakın olmadı. Poetik ve estetik olarak da her türlü egemenlik ve iktidar ilişkisinin dışında durdu. Farkını üreten eleştirel dilinin başkaldırısı, her şiirinde imgeleri şaşırtmaya ve parçalamaya devam ediyor."

"...gitmeliydim Hiçbir çareye borçlu kalmadan geç kalmak utancını kapılar ve eşikler çoğaltmasın
kunduzca çok kucaklamalıyım akıntıyı ve çöplerdeki çaresizliği acılarımın kuşkusuyla yüzleşip içimi giyinmeli ve Kendimi kundaklamalıyım mecbur değilken hiçbir yangına ödeşmek isterim acılarımın kuşkusunu da kundaklayıp işgalci aşklar ve devletle derinden ödeşmek ödeşmek isterim erken gidişlerle ve ölümle
ödeşmek ödeşmek ille de ödeşmek..."

(Tanıtım Bülteninden)