O`nun gönlünde ne vardı?
O`nun gönlünde; hidâyet bekleyen insanlık vardı. O`nun gönlünde; takvâya eriştirilecek ümmet vardı… O`nun gönlünde;dertlerine derman olunacak garipler, mazlumlar, kimsesizler ve yetimler vardı.
Çünkü; O`nun âlemlere rahmet olan gönlü, uçsuz bucaksız bir cihan gibiydi. Bütün mahlûkat o gönlün derûnundaydı. Kezâ; O sav bir yağmur gibiydi; bütün ücrâları bile yeşertiyordu.
O sav bir güneş gibiydi; bütün kuytuları bile aydınlatıyordu. Bu dâvâda; Ömür boyu Rasûlullah sav Efendimiz, hiç tatil yapmadı. Bir ağacın altında istirahat edeyim demedi. Çünkü O sav; Açları doyurmakla açlığını unutur, mânen doyardı.
Fakirlerin derdine derman olmakla ferahlardı. Hidâyetlere ve takvâya vesile olmakla, huzur bulurdu.
(Tanıtım Bülteninden)
