Arka Kapak Yazısı (Tanıtım Bülteninden) 

 

Türk Edebiyatı'nda köyü kendisine konu seçmiş olan ilk eser olan Karabibik birçok özelliği ile ilkleri barındırıyor. Nabizade Nazım realist bir anlatım yakalamak adına köylülerin konuşmalarını olduğu gibi, yani yazılışta köy şivesini belli ederek veriyor. Kitapta anlatılan hikayenin kurgusu zayıf olmasına karşın olayın geçtiği mekanın pastoral bir ortam olması Karabibik'i oldukça değerli kılıyor çünkü bu esere kadar Türk Edebiyatı'nda köye bakan, onu anlatan bir eser mevcut değildir. Kısacası bu eser hiçbir okuyucunun atlamaması gereken bir klasiktir

 

 

Editör: M. Murtaza Özeren

Kapak Tasarım: Barış Şehri

Sayfa Düzeni : Adem  Şenel

Türler

Kitap Dili

Orijinal Dili

Orijinal Adı

Sayfa Sayısı

Baskı Sayısı

Karabibik

"Uyanıkken rüya görüyorüm! Bu aynalar beni çıldırtacak! Tahmin ettiğimden çok daha tuhaflar...Nasıl bu kadar farklı görüntüler yansıtabiliyorlar? Neden bu kadar çok çeşit ayna var? "Fizi, aynalar sayesinde, dostu kirpi Çekirdek'i yok edebilecek mi? Fizi, sorduğu soruların yanıtlarını yetişkinlerin de bilmediğinin çok uzun zamandan beri farkındadır. Bu nedenle de yanıtlarını kendisi bulmaya karar verir. En yakın arkadaşı kirpi Çekirdek bu araştırmasında hep yanında olacaktır. 8-12 yaş grubu çocuklar için hazırlanan bu seri ile çocuklarımız erken yaşta fizik biliminin temel soruları ile tanışacak, sevimli kahramanımız Fizi ile bilim dünyasının derinliklerinde merak ve heyecan dolu bir yolculuğa çıkacaklardır. (Tanıtım Bülteninden) Sayfa Sayısı: 71 Baskı Yılı: 2014 Dili: Türkçe Yayınevi: Odtü

Fizi K ve Aynanın Sırrı

Arka Kapak Yazısı (Tanıtım Bülteninden)

 

Âlim Kahraman insan yüzlerini, mekânı, zamanı, yaşamayı ve ölümü bir medeniyet dikkatinin ardından yansıttı: 

“Bu tanışıklığımız döneminden, bu üç şehirdeki farklı mekânlara dağılmış birçok görüntüsü birbiri ardınca sökün ediyor şimdi. Ankara’da, o yıllarda Mavera’nın Selanik Caddesi’deki bürosunda hatırlıyorum daha çok. Elinde bir kurşun kalem, önündeki kâğıda o haftaki gazete yazısını yazmaya çalışıyor: Silgisi de hemen yanı başında. Yazı ilerlemedikçe oflayıp pufluyor; yazdığı birkaç kelimeyi silip tekrar başa dönüyor. İstanbul’dayız şimdi de.. Üsküdar’ı çok seviyorum, diyor: Bazen çocukları da alıp Kuşkonmaz’daki çay bahçesine gidiyorum. Boğaza karşı saatlerce oturuyorum. Bir gün buluşalım orada, diyoruz (Gerçekleştiremiyoruz). Ankara Dikmen’deyiz, yıllar önce.  O gece beni evinde misafir ediyor. Müthiş bir kar yağmış; sabah erkenden kalkıp vadinin bir yamacındaki evinden yukarıya doğru tırmanıyoruz: Kar yolları neredeyse tamamen örtmüş.”

“İşte adeta temizlik, huzur ve sükûnun timsali olan bu kadının, Balkan Harbi'nin sıkıntılı günlerinde Kâbe toprağı’dır diyerek, İstanbul'dan Üsküdar'a geçtiğini belirten bir cümle var yazarın hatıraları içinde. Ancak dikkat edildiğinde fark edilen bu cümle, duvarın arka yüzüne açılan bir pencere, kültürümüze ait kaybolmaya yüz tutmuş canlı bir iz olarak ne kadar değerli! Nakiye Hanımın bu davranışında adeta bir Hicret, o zor günlerde Kâbe'ye sığınma duygusu seziliyor.”