Şebnem akarsu’nun yazıları ile kendisinden önce tanıştım. Yazılarındaki ırmak coşkusu ve akıcılığı sesinde, saçlarında, kalbini anlatan ellerinde de vardı. Gezmek, görmek, düşünmek ve anlatmak o ırmağın kendiliğinden akışı, var oluşu gibiydi şebnem için.
Çetin altan, “içinden kahkaha atmak, hapşırmak gibi yazı yazmak geliyorsa, durma yaz. Bir pınarın sularının dağdan çıkıp bir gün denizi bulması gibi yolunu bulacaktır,” demişti. İçinden kahkaha atmak gibi yazı yazmak gelen insanları, yaşadıklarının, düşündüklerinin kaydını unutmamak, unutulmamak için tutanları, yazının ruhuna, kendiliğindenliğine teslim olanları, “bir kitap sahibi olmayı şöhrete giden yeni yol sayanlar”dan ayırmak gerek.
Şebnem akarsu kurumsal yaşamına son verip çıktığı bir yolda zamanın süzgecinden geçen iç dökümleri ve kayıtları ile karşınızda. Bu kayıtların sizin kalbinize, yani denize akacak yolunu açabilmiş olmaktan kulübümüz adına çok mutluyum. Belki de varlığımızın nedeni bu: denize giden yolları açmak!

-İclal Aydın -

İçimdeki yolcu diyor ki: “neye bakıyorsun? Neyi görüyorsun? Aslında olan ne? Hiçbir şeyin göründüğü gibi olmadığını söylüyorum. “olanı olduğu kadar, olduğu gibi görebilmen için hep yolda olman gerekir. Durma, devam et,” diyor. Fısıldıyorum ben de ona, duyuyor beni biliyorum: “her şeyi nasılsa öyle göster bana…”

(Tanıtım Bülteninden)