O korkusuz, kararlı ve cesur bir askerdi. Ailesi ordu, evi kışlasıydı. Askerler onun evlatlarıydı. Güney Doğuda dize getirmediği; eşkıya, kaçakçı, katil yoktu. Güçlüydü, yüreğinde ay yıldız vardı.

Hep yalnızdı. Zamanı dağlarda arazide geçerdi. Yastığı yassı taşlar, yorganı paltosu, çatısı yıldızlı gökyüzüydü. O yalnız bir kurttu.

Fakat bir gün!... Evet bir gün her şey değişmişti…

İhanet;

Arkadan sırtınıza saplanmış bir hançerdir.

Arkaya dönüp baktığınızda, kim olduğunu görünce; yüreğinize saplanan acı, hançer yarasından daha derindir.

Aşık Veysel söylemiş;

‘’ Cahil olan gülde olsa koklama’’

Ahmet Ali Özer Salmanoğlu

(Tanıtım Bülteninden)