Bu kitapta modern İran edebiyatından sekiz farklı yazara ait 10 kısa öykü yer almaktadır.
6 Şubat 2023 tarihinde meydana gelen depremde hayatını kaybedenlere ithaf edilen bu kitapta, depremin konu edildiği iki öykü de bulunmaktadır.
Tavan adlı öyküde, depremden kurtulup enkaz altından çıkarılan öykü kahramanının, depremden sonraki hayatında hissettikleri anlatılıyor.
Serçeler adlı öyküde ise depremi yaşayan bir çocuğun duygularına yer veriliyor.
«Yer sarsıldı. Yerimden fırladım, başım duvara çarptı. Duvar sarsıldı. Ellerimi açtım. Yer yeniden sarsı­ldı. Kendi etrafımda döndüm. Gökyüzü ileriye, geriye gitti, sanki tam ortadan katlanıp kırıldı. Bir serçe havada uçuyordu. Elektrik tellerinin üzerinden kanat çırpıp gitti. El­lerim havaya pençe vurdu. Yere düştüm.»
 
(Tanıtım Bülteninden)

Türler

Kitap Dili

Orijinal Dili

Orijinal Adı

Sayfa Sayısı

Baskı Sayısı

Yağmur Kokusu Toprak Kokusu - Modern İran Edebiyatı Öykü Seçkisi

"Uyanıkken rüya görüyorüm! Bu aynalar beni çıldırtacak! Tahmin ettiğimden çok daha tuhaflar...Nasıl bu kadar farklı görüntüler yansıtabiliyorlar? Neden bu kadar çok çeşit ayna var? "Fizi, aynalar sayesinde, dostu kirpi Çekirdek'i yok edebilecek mi? Fizi, sorduğu soruların yanıtlarını yetişkinlerin de bilmediğinin çok uzun zamandan beri farkındadır. Bu nedenle de yanıtlarını kendisi bulmaya karar verir. En yakın arkadaşı kirpi Çekirdek bu araştırmasında hep yanında olacaktır. 8-12 yaş grubu çocuklar için hazırlanan bu seri ile çocuklarımız erken yaşta fizik biliminin temel soruları ile tanışacak, sevimli kahramanımız Fizi ile bilim dünyasının derinliklerinde merak ve heyecan dolu bir yolculuğa çıkacaklardır. (Tanıtım Bülteninden) Sayfa Sayısı: 71 Baskı Yılı: 2014 Dili: Türkçe Yayınevi: Odtü

Fizi K ve Aynanın Sırrı

“Acıyı neden kendi tekeline alıyorsun. Başkalarının da benzer acılar yaşadığını neden görmek istemiyorsun?” dedim. O fotoğraf ve haberlerin olduğu dosyayı açıp, tableti eline verdim. Yanında sessizce oturdum. Bir süre sonra usulca; “İstanbul’a ne zaman gidelim?” diye sordu. O kadar çok sevinmiştim ki sımsıkı kucakladım Çiçek’i. İstanbul’a gidip kayıp yakınlarını, Cumartesi Annelerini bulduk. Anneler bin yıllık bir tecrübeyle sarıp sarmadılar bizi. Çiçek daha konuşmaya başlamadan anladılar Çiçek’in yaşadıklarını. Çiçek gözyaşlarıyla, onların anlattıklarını kafa sallayarak dinledi. Hiç bitmeyen özlemin ne olduğunu, ona katlanma yollarını ve bitmeyen umutlarını anlattılar. Çiçek’in kendine itiraf edemediği “Hiç olmazsa mezarı olsun” sözü, içini dağlasa da tutabileceği elleri bulmuştu. Bir yandan da “Bu acılardan acı beğenmek değil de nedir?” diyerek isyan ediyordu. Bir anne; “Anahtarları üstünde bırakıyorum, gelir de olmazsam kapıdan dönmesin” diye. Bir başkası ne telefonu değiştirmiş ne de evinden taşınabilmiş, “Ya gelirse” diyerek. Yaşadıkları bitmeyen bir acı, tutulamayan bir yas haliydi. Tüm bunlara eşlik eden isyan ve öfke. Böylesi büyük bir acıyı onlara reva gören devletten hesap sorma isteği. Ve yıllar geçse de ellerinden indirmedikleri, hiç değişmeyen, büyümeyen fotoğraftakiler. Kaybedilen; evlatlar, eşler, sevdikleri… Cumartesi Anneleri bize tarifi imkânsız duygular yaratmışlardı.
 
(Tanıtım Bülteninden)