...Bir de dost ‘vefa’ demektir. Vefa, gönülsüzce arkanı dönüp gittiğine, giderken dönüşünün olacağını fısıldamaktır.” “Sen vefasın, hissediyorum!”

“Sevgini göstermek için ne yaparsın?” diye sordu. “Öyle çiçek-hediye almak, seni seviyorum yazmak filan değil ama. Senden değişik bir fikir çıkacağına eminim!”

“Düşünmeliyim.” dedim, sonra muzip bir gülüşle “Sevdiğim için kitap yazarım!” diye ekledim.

“Kitabını bitiremedin mi daha?” dedi gülmeye çalışarak.

“Hangi kitabı?” diye sordum.

(Tanıtım Bülteninden)