Ponte Vecchio güzelliğini en çok bu saatte sergiler. En çok bu saatte bataklık sıtması gibi Stendhal sendromuna tutar adamı. Çok güzel bir sanat eserinin önünde heyecanla titrersiniz. Ben de titredim. Sebebi köprü değildi. Oradaydı. İnanamıyordum. Köprünün republik tarafına bakan köşesinde sütundan sarkıtılmış ökse otunu gördüm. Altında beni bekliyor olmasını diledim. Konuşmadan, öpüşmeye başlamamızı diledim. Kim bilir ne kadar zaman geçti ben tüm bunları düşlerken. Kaç âşık yanımdan geçti kim bilir. Odeletta elbette burada değildi artık. Beni içimdeki gerçek aşkıma terk edip kendi hayallerinin peşinden gitmişti.

 (Tanıtım Bülteninden)