Heinrich von Kleist (1777-1811): XIX. yüzyıl Alman edebiyatının en önemli yazarlarındandır. Tiyatro oyunları, şiirler ve öyküler yazdı. Kant’ı okuduktan sonra bilginin değerinden kuşkuya düştü, akla değil duyguya güvenmeyi tercih etti. Akıl ile duygu arasında süren zıtlık eserlerinin özünü oluşturdu. Öykülerinde insanların ve doğanın zorbalığı karşısında kendilerini tüketircesine bütün güçlerini harcayan kişileri konu aldı. Eserlerinde titizlikle seçilmiş sözcüklerle örülü güçlü bir ifade kullandı. Sanatsal dehası ile çağdaş yaşam ve edebiyatın pek çok sorununu önceden gören Kleist, kendisinden sonraki Alman ve Fransız yazarları için önemli bir ilk örnek oldu. Eser Plautus’un Amphitryon isimli eserinin Molière uyarlamasından esinlenmiştir. Kleist Tragedya ve komedyanın öğelerini bir araya getiren oyununda, insanlığın en eski konularından birini, aldatan masum kadın temasını ele alır. Kleist’ın yorumu Molière’in saraylı zarafetini geride bırakır ve kâh ciddiyet kâh nükteye yaslanan insana doğru ilerler. Thomas Mann’ın sözleriyle bu eser yapısal açıdan bir yandan toplumu anlatan bir komedya, diğer yandan metafizik bir deneydir.

Mahmure Kahraman (1956): Lise eğitimini Trabzon’da tamamladıktan sonra, iki yıl Münih’te yaşadı ve Goethe Enstitüsü’ne devam etti. 1983 yılında Ankara Üniversitesi DTCF Alman Dili ve Edebiyatı bölümünü bitirdi. Yüksek lisans eğitimini 1986’da, doktora eğitimini 1992 yılında tamamladı. Ege Üniversitesi’nde Almanca  okutmanı olarak çalıştı. J. P. Eckermann, F. Nietzsche ve J.W. Goethe’den çeviriler yaptı.

(Tanıtım Bülteninden)