Edgar Allan Poe bu dünyada âdeta bir sürgün gibi yaşadı. Dehanın getirdiği uyumsuzluk eksik olmadı yaşamından. Hiçbir maddi güç ya da statü de bu uyumsuzluğun üstesinden gelemedi. Ne var ki Poe’yu Poe yapan da bu: Öykülerinde insanın karanlık yanlarına, sıkışmışlığına, tuhaflığına, zaman zaman duyduğu çaresizliğe gözünü kaçırmadan bakan Poe, okurlarından da aynı cüreti bekliyor.

Süresi

Tür

Seslendiren

Kızıl Ölümün Maskesi

The Seagull

“Sıfırdan başladım. Hiçbir şey bilmeyen bir çocuktum. Öğrendim, tatbik ettim. Ülkemde sanayinin gelişimi için ihtiyaç duyulan ne varsa aradım buldum, bulunamaz denileni de buldum, getirilmeyeni getirdim. Hem memlekete hizmet ettim hem istikbalimi kazandım. Çocuklarıma bir gelecek bırakabildim. Ayaklarımın altındaki halıyı çekmek isteyenler de olmadı değil, sarsılmadım da diyemem ama düşmedim. Doğruluk ve dürüstlük her zaman kurtarıcım oldu. Tıpkı babam gibi sakin olmanın, yumuşak olmanın, konuşmaktan çok dinlemenin ekmeğini çok yedim. Biliyor gibi görünmektense bilmiyor denilmesini tercih ettim. Bu beni zayıf değil daha da güçlü kıldı. Çatışma yaratmadım, çatışma olan yerden kaçtım, haysiyetimi tehdit eden bir durum olmadığı sürece en kârlı anlaşmanın her zaman uzlaşma olduğuna inandım, uzlaştığım hiçbir mevzuda kararımdan pişmanlık duymadım. Bazen bu nedenle pazarlık gücü kaybettim. Para kaybettim ama zaman kaybetmedim, hep ileriye baktım, hep yeniden yana oldum.
Atatürk’ün bizlere armağan ettiği Cumhuriyet’in imkânlarından yararlanarak Cumhuriyet’in verdiği umutla iş hayatına sıfırdan başlamış, ticarette 70 yılı devirmiş, doğduğu topraklara katkı sunmanın gururunu hep içinde hissetmiş Kemal Gülman’ın hikâyesinden çocuklarım, torunlarım ve özellikle genç iş insanları kendileri için tek bir faydalı not dahi çıkarırsa, kitap hedefine ulaşmış yerini bulmuş olacaktır.”