A series of three documentaries about the use of fear for political gain.

The Power of Nightmares

<p>Klasik Siyaset Felsefesinde Şehir ve İnsan, Leo Strauss’un 1962 tarihli Page-Barbour Konferansları’nı genişletilmiş biçimde bir araya getiriyor. Strauss düşüncesinin antikler-modernler karşıtlığı ya da teolojik-politik problem gibi en temel yoğunlaşma noktalarını görebileceğimiz bütünlüklü bir manzara sunuyor bize. Strauss’un Politika, Devlet ve Peloponnesos Savaşı üzerine yaptığı üç ayrıntılı incelemeyi, şehrin klasik formülasyonundan felsefe öncesi şehir anlayışına uzanan, derinleştikçe kapsamı genişleyen ufuk açıcı bir kazı çalışması olarak okumak mümkün. Bu çalışmayı önemli kılan şey bir filolog hassasiyeti ya da bir felsefe tarihçisi otoritesi değil, Soğuk Savaş’ın doruk yıllarında modern siyaset felsefesinin çıkmazları ve Batı’nın bunalımı üzerine düşünen bir filozofun inatçı ciddiyeti. Tıpkı metafiziğin modern fizik ile elendiği düşüncesi gibi, siyaset felsefesinin onun halefi görülen siyaset bilimiyle elendiği düşüncesinin de yaygın olduğu bir ortamda Strauss, siyaset felsefesini yeniden inşa etmenin ne anlama geldiğini bu metinde bize açıkça gösteriyor. Tam da bu nedenle, çoğu filozofun varlık ve bilgi üzerine konuştuğu yerde şehir ve insan üzerine konuşmayı tercih ediyor.</p>
<p> </p>
<p>(Tanıtım Bülteninden)</p>
<p> </p>

Klasik Siyaset Felsefesinde Şehir ve İnsan

<p>Leo Strauss Hegel üzerine ayrıntılı bir inceleme yazmayı planlamış fakat buna fırsat bulamamıştır. Strauss’un yirminci yüzyıl siyaset felsefesini şekillendiren başlıca figürlerden olduğu düşünüldüğünde, böyle bir eserin hayata geçirilememiş olmasını hem yirminci yüzyılın hem de bugünün felsefesi için büyük bir talihsizlik olarak değerlendirmek yanlış olmaz. Öte yandan, Strauss’un 1965 Kış döneminde Chicago Üniversitesi’nde verdiği Hegel’in Tarih Felsefesi üzerine derslerin elinizdeki dökümü, bu talihsizliği hiç değilse en önemli başlıklarında telafi edebilecek bir metindir. Şayet böyle bir inceleme yapabilseydi ele alacağı başlıca Hegelci temalar hangileri olurdu, Hegel’le kritik karşılaşmalarında beliren yol çatallarında hangi yöne gitmeyi tercih ederdi, hâlâ bütün canlılığını koruyan fakat Marksizm dolayımından yorumlanması gelenek hâline gelmiş Hegelciliğin hiç değilse siyaset felsefesi özelinde farklı bir yorumu mümkün müydü; elinizdeki metinde tartışmaya yer bırakmayarak cevaplanmış bu sorular ve daha nicesi, Strauss’un kendi Hegel’inin capcanlı biçimde gözlerimizin önünde belirmesi için yeterli görünüyor. Hegel Dersleri, tam da bu yönüyle, Soğuk Savaş döneminin fokurdayan “Hegelci-Marksist” Avrupa’sından –elbette deyim yerindeyse– “Hegelci-Liberal” Birleşik Devletler’in sütliman çöllerine bakış olarak da okunabilecek, tam anlamıyla “diyalektik” bir metin. </p>
<p> </p>
<p>(Tanıtım Bülteninden)</p>
<p> </p>

Hegel Dersleri - Dersler Dizisi 1

<p>Bu kitap Leo Strauss’un St. John’s College’da (Annapolis, Maryland) Nietzsche’nin İyinin ve Kötünün Ötesinde adlı eseri üzerine 1971-72 güz ve bahar dönemlerinde verdiği seminerin dökümünden oluşmaktadır. Seminer, büyük ölçüde Strauss’un Nietzsche’yi doğrudan anlama çabasıdır. Nietzsche Strauss’un ifadesiyle “son altı kuşağın en kapsamlı ve en derin sorgulayıcısıdır. Sokrates’i sorgulasa da ve tam da onu sorgulaması nedeniyle, bize Sokrates’i hatırlatır.” Strauss, Nietzsche’nin güç istencinin doğru olduğu ya da temel gerçek olduğu iddiasında yer alan güçlükler ile ilgilenir ve tüm bu iddiaların sadece yorum olduğunu belirtir. Ayrıca Nietzsche’nin hiçbir canlı türünün sabit olmadığı ve tüm “oluş”un ölümcül olduğu hakikatiyle ilgilenir ve “Tanrı öldü” olarak özetlenen bu ölümcül hakikatin gerçekten yaratıcı olanlar için ölümcül olması gerekmediğine dikkat çeker. Strauss’un doğa sorunu veya doğa ve tarih sorunuyla ilgili kendi kaygısı, aynı zamanda doğanın nasıl Nietzsche’nin merkezi ama genellikle gözden kaçan temalarından biri olduğunu vurgulamasına izin verir. Strauss bu vesileyle Platon, Spinoza, Locke, Kant, Hegel, Marx, Freud ve Heidegger gibi düşünürlere de değinir. Seminer ayrıca Strauss ve St. John’un öğretmenleri ve öğrencileri arasında canlı ve derin tartışmalarla da dikkat çekiyor. St. John’s College’ın dekanı ve Strauss’un arkadaşı olan Jacob Klein en azından bazı oturumlara katılmıştır.</p>

<p> </p>

<p>(Tanıtım Bülteninden)</p>

<p> </p>

<p><strong>Editör:</strong> Adem Beyaz</p>

<p> </p>


Nietzsche-İyinin ve Kötünün Ötesinde

<p>Bu kitap Leo Strauss’un Chicago Üniversitesi Siyaset Bilimi Bölümünde Platon’un Politeia (Devlet) adlı diyaloğu üzerine 1957 bahar döneminde verdiği seminerin dökümünden oluşmaktadır. Platon’un Devlet’i, bu seminerin çok öncesinden Strauss’un düşünsel yaşamında öncü bir rol oynamaya başlamıştı. Strauss Platon’un mağara imgesinde, sadece Platon’un felsefe ve politika arasındaki ilişkiye dair görüşüne emin bir rehberi değil, aynı zamanda filozofların her zaman her yerde karşılarına çıkan felsefe yapmanın doğal zorluklarının ikna edici bir açıklamasını da bulmuştur. Bu seminer pek çok açıdan Strauss’un Kent ve İnsan (1964) adlı kitabındaki Devlet üzerine makalesinin de habercisidir. Bu seminerdeki ilk yedi oturum, o makaledeki Platonik bir diyaloğun nasıl okunması gerektiğine dair tartışmasını ve diyaloğun ilk dört kitabı hakkında ayrıntılı yorumunu pek çok açıdan öngörür. Bu seminerin en dikkat çekici özelliği, Devlet’in felsefeyle ilgili kısmına gösterdiği ilgidir. Strauss bu kısımdan şu şekilde söz eder: “Devlet’in merkezi ve zirvesi, Beşinci Kitabın ortasından Yedinci Kitabın sonuna kadar olan felsefe tartışmasıdır.”</p>
<p>(Tanıtım Bülteninden)</p>
<p><strong>Editör: </strong>Adem Beyaz</p>
<p> </p>

Platon'un Politik Felsefesi: Devlet

<p>Düşünce tarihinin en tartışmalı figürlerinin başında hiç şüphesiz Machiavelli geliyor. Leo Strauss’un 1953 yılı güz döneminde Chicago Üniversitesi’nde verdiği dört konferansın bizzat kendisi tarafından gözden geçirilmiş ve genişletilmiş hâlini teşkil eden bu kitapta, “kötülüğün öğretmeni” olarak tanımlanan Machiavelli’nin düşünceleri, hem dayandığı kaynaklar hem döneminde hitap ettiği kişiler hem de kendisinden sonraki nesillerin üzerinde bıraktığı tesirler bakımından ayrıntılı bir tetkike tabi tutuluyor. Strauss’a göre, Machiavelli’de gerçekten takdir edilesi şeyin, düşüncesindeki cesaretin, vizyonundaki görkemin ve sözlerindeki zarif inceliğin hakkını teslim edebilmek için onu herhangi bir tevile ihtiyaç duymadan, olduğu gibi, yani olanca kötülüğüyle anlayabilmek gerekiyor. Hiç şüphesiz, insan kendisini Machiavelli’nin etkisinden kurtaramadığı sürece onun düşüncesinin asıl karakterini kavrayamaz. Bu yüzden Leo Strauss, Machiavelli’yi Batı dünyasının Kitab-ı Mukaddes’e dayalı ve klasik modern öncesi mirasını yansıtan ışığı altında inceleyerek, onun düşüncesinin asıl niteliğini ortaya koyuyor. Strauss, Machiavelli’nin kitaplarında kullandığı kelimeleri, sözdizimlerini, deyimleri ve hatta bölüm başlıkları ile numaralarını bile incelemesine konu edinerek artık kanıksanmış ve neredeyse iyi bir filozofa dönüştürülmüş bir Machiavelli yerine, modern öncesi imkânlarla kıyaslandığında yeni ve tuhaf olan, tümüyle beklenmedik ve şaşırtıcı bir Machiavelli portresi çiziyor.</p>
<p> </p>
<p>(Tanıtım Bülteninden)</p>
<p> </p>

Machiavelli Üzerine Düşünceler - Kötülüğün Öğretmeni

<p>Arka Kapak Yazısı (Tanıtım Bülteninden) </p>

<div> </div>

<div> </div>

<div>Platon’un Kriton diyaloğu, Sokrates’in Savunma’sının doğal devamı niteliğindedir. Savunma Atina halkıyla yapılan aleni bir sohbet iken, Kriton, Sokrates ile onun en yaşlı dostu Kriton arasında büyük mahremiyet içinde yapılan bir sohbettir. Sohbet sadece büyük mahremiyet içinde olmakla kalmaz, Sokrates hapiste olduğu için dünyadan da tecrit olmuşlardır. Buna ek olarak, diyalog başladığında hava hâlâ karanlıktır. Dolayısıyla, harici olarak Savunma’nın karşı kutbundayızdır. Konu: Sokrates, hayatını kurtarmak için hapisten ve elbette Atina’dan kaçmalı mıdır? Daha genel ifade edecek olursak: Yasaya itaatsizlik etmeli midir? Sokrates’in yanıtı şudur: Amasız mamasız yasaya itaat etmelidir. Kriton’da, Sokrates’in yaşlı dostu Kriton tarafından üstlenilen bencil kurtarma harekatını boşa çıkarmak, onu diğer Atinalı yurttaşlarla uzlaştırmak ve yine Sokrates’in gelecek kuşaklara bırakacağı imajı yönetmek ve şekillendirmek için, Atina Yasalarını nasıl ustalıkla kişileştirdiğini ve ilahlaştırdığını görebilir ve duyabiliriz. Hem Savunma’yı hem de Kriton’u tartışırken, Strauss, Platon’un Sokrates’inin dinleyicisinin kafasını karıştırmak ve okuyucu-izleyicisinin düşünceli farkındalığını tetiklemek için kullandığı sayısız retorik ve şiirsel aracı açığa çıkarmakla kalmaz, aynı zamanda diyaloglardaki argümanın altında yatan ve onları şekillendiren belirli eylemi aydınlatır.</div>

<div> </div>

<div> </div>

<div>
<p><strong>Editör:</strong> Adem Beyaz</p>

<p><strong>Yayın Yönetmeni:</strong> Mahmut Sever</p>

<p> </p>

<p> </p>
</div>

<div> </div>
