Olesya, Aleksandr Kuprin’in ustaca kaleme aldığı doludizgin bir aşk hikâyesidir. Eserin başkahramanı Olesya, büyükannesiyle ormanda yaşayan medeniyet görmemiş ama temiz kalpli ve iyi niyetli bir genç kızdır. Olesya’nın ayrıca geleceği görme ve büyücülük gibi aileden yadigâr olduğunu söylediği özel yetenekleri de vardır. Sevgili Olesya ömründe tek bir kez âşık olur. Fakat bu aşkın neticesini, özel büyücülük yetenekleri sayesinde görüp başına gelecek felaketlerden ötürü büyük bir korkuya kapılır. Yine de aşkını yaşamaktan kendini alıkoyamaz ve atıldığı bu aşk macerasında çok güzel şeyler yaşayacağı gibi çok kötü durumlarla da karşılaşır… Oldukça zor bir durumdayım. Ona o kadar alışmıştım ki bu alışkanlık kılcal damarlarıma kadar işlemişti. Olesya’yı her gün görmek, onun o tatlı sesini ve şen şakrak gülüşünü duymak, nazik hoş okşamalarını hissetmek benim için artık mutat ve mutlak bir gereklilik hâline gelmişti. Bazı uğursuzlukların birbirimizle buluşmamızı engellediği çok nadir günlerde ise kendimi kaybolmuş, hayattaki en değerli şeyim elimden alınmış gibi hissediyordum. Olesya dışındaki her türlü meşguliyet benim için gereksiz ve sıkıcı olmuştu. Tüm varlığımla kendimi ormana atmak, bir an önce Olesya’nın alıştığım tatlı, aydınlık ve sıcak yüzünü görmek istiyordum.
 
(Tanıtım Bülteninden)

Olesya

“Sevgili dostum, öyle memnun oldum ki bu karşılaşmadan! Düşünebiliyor musun? 1916’dan 1928’e on iki yıl olmuş, görüşmemişiz. Garson, iki beyaz şarap daha, nar likörü de olsun!”
Mişika bir meyhanede eski bir dostuyla karşılaşır. İkisi de çakırkeyiftir. Mişika anlatır, şarap gelir; şarap gelir, Mişika anlatır... Biz de bütün kitap boyunca Mişika’nın başından geçenleri okuruz. Tabiri caizse masaya bir sandalye de biz çekeriz yani.
Karşıdaki insanın kim olduğu, sohbetten sıkılıp sıkılmadığı belli değildir; dahası bu küçük ayrıntıyı umursamaz Mişika. Sadece anlatır. Belli bir noktadan sonra, şarabın da yardımından olacak, konu aşka gelir ve Mişika, Maria’yla yaşadığı büyük aşktan bahsetmeye başlar. Böylelikle bir ilişkinini başlangıcını, heyecanını, monotonlaşma evresini ve sonucunu yavaş yavaş, gerçekten de bir dostu dinliyormuş gibi okuruz biz de.
“Ah, dönüşü yok; zamanın tekerleğini geri çeviremezsin,” der Mişika sürekli. İmkânsız bir dileğin gerçek olmasını istercesine.
Kuprin’in 1929 yılında kaleme aldığı bu kitap yer yer pişmanlık, yer yer hasret dolu bir “keşke”dir.
 
(Tanıtım Bülteninden)

Zamanın Tekerleği

“I keep coming back to those memories. Death this time came very close and took my friend. And she left me. This is how the year began. The strangest year of my life. When I realized that I was gradually losing everything and did not understand how this happened. last year of the millennium. The first year of the life that was left to me for some reason. With this author's introduction, a film diary of one year begins with the miracle of a continuing life.

Victory

One person decided to sell the trailer, which he used as a dacha. And he went to the Black Sea, to the southernmost edge of Russia, where there is a trailer to sell it. But the trailer is not in a simple place. And in a place where the most important questions of life arise. Where a person is alone with himself. Where the mechanism of the universe is almost exposed. Where happiness is about to turn from a fleeting sensation into a permanent state. Where it seems that you can cut off all unnecessary and achieve freedom. Or is it just age? Time, not place?