“Araf”ta kalmış iki gencin hikayesi.  Arafta kalmış iki gencin hikâyesini anlatır: Zehra ve Olgun; bir otoban üstünde kurulu, her şeyin gelip geçici akarak yaşandığı, devasa bir benzin istasyonunda, 24 saatlik vardiya usulüyle, hiç değişmeyen bir monotonlukta, sanki bir gün hayatlarının birden bire değişivereceği beklentisi ve hayalinde, aslında neredeyse içinde yok olup gittikleri bir vakumun içinde, biteviye çalışarak yaşarlar. Bir gün aniden beliriveren bu beklenti acaba onları arafta kalmaktan çıkarabilecek midir?

Araf

1975’ler Türkiye’sindeyiz. Karadeniz Bölgesi’nde, Tirebolu’da yaşayan Ayşe, can yoldaşı olan Selma’nın ölmesiyle iyice içine kapanır. Yaşadığı köyde, sadece on yaşındaki, masumiyetini kaybetmemiş küçük dostu Mehmet’le konuşur. Ancak, Ayşe’nin içine kapanıp suskunlaşmasının nedensiz değildir. O, 1916’da Yunanistan’a göç etmek zorunda kalan Rum ailelerden birinin kızıdır ve gerçek adı da Eleni’dir. Yıllardır kaçtığı geçmişiyle yüzleşmek, gerçek kimliğini ve yıllar önce terk ettiği kardeşini bulmak için Selanik’e gider.