Büyük hikâye... Güneşsiz, mavisiz, insansız... Bir gemide günleri aylara, ayları yıllara ekleyerek geçen o uzun kürek mahkûmluğu boyunca bir deri bir kemik kalmış bir ruhun, çölü geçerek ulaştığı evinde ölüme yatması. Ruhunu kurtarmak için çırpınan bir hikâye anlatıcısı. Geçilmesi gereken dağlar, “yol”da toplanan, heybede biriken hikâyeler, delirmenin eşiğinde, katlanılan ama çok sevilen bir coğrafyada “kendisi” olmanın bedelini kürek mahkûmu olarak ödemek, sürek avında bir ömür, sonra bir gün yine, yine derdest edilip toplanan, zift gibi karanlık, dumanlı, puslu bir nehir boyunca kayıklarla götürülen ruhlar... Ruhlarımız kürek mahkûmu. Ruhlarımız tutsak... Büyük hikâye bu.
 
(Tanıtım Bülteninden)

Büyük Hikaye

Yıl 1993. Dersim`in bir köyünde, ülkenin boğucu atmosferinde akan hayat, topraktan çıkan sahipsiz kemiklerle ve artık radyo haberlerinden ibaret olmayan savaşın evlerin önüne kadar gelmesiyle sarsılır. Boşaltılan köylerin, gözaltıların, kayıpların ve zorunlu göçün yıkıcı etkilerine maruz kalan herkesin hayatı kökünden değişir.
Yıl 2014. "Şimdi İtiraf Zamanı" başlıklı bir gazete haberinin dört kişinin hayatında yarattığı etki çocukluğun, büyümenin ve savrulmanın olduğu kadar bir dönemin karanlıklarına da ışık tutar. Tutulamayan bir yasın nasıl taşlaşıp ağırlaştığı, hayatı nasıl zehirlediği dört karakterin ağzından somutlaşırken, belki biraz uzağımızdaki "faili meçhul" kavramı aynı şekilde canlanıp yanımıza sokulur. Sahipsiz kemikler ise bulunacakları güne kadar bu toprakların her daim karnında ve ezberindedir.
Bu satırlar yazılırken de okunurken de kayıplarının akıbetini ve hesabını soranların eylemleri devam ediyor. Hayat da...
 
(Tanıtım Bülteninden)

Kemikler

3-5 ağaç... 3-5 çapulcu... Bir gün birileri bir şeylere "Hayır" dedi. O gün tüm dünya değişti. 3-2-1 motor! Ve hakikat sahnede. Milyonların biriken isyanı sokaklarda, barikat başlarında özgürlük nöbetinde. Ve gaz, mermi, su, cop... Ve düşenler... Elden ele taşınan malzemelerle kurulan barikatlar. Bir parka sığan milyonlar. Milyonların taşıdığı yüzyıllar. Gaz bombalarının buğusunu yırtan hakikat. Dünyanın ufacık bir köşesindeki, ufacık bir parka milyonların özlemlerinin, umudunun, öfkesinin, hayallerinin ve daha nice duygusunun sığdığını gördük. Bırakın aynı parkta yan yana durmayı, aynı göğün altında bir araya gelemeyeceklerin bedenlerini, kol kola vererek barikata dönüştürmesine şahit olduk. Bitmeyen bir kavganın anlarını kaydetmek bizimkisi. Bitti yazmayan bir film çekme çabası belki de.. Başladı ömrümüzde yeni bir fasıl. "Ne kadar söz varsa düne ait. Şimdi yeni şeyler söylemek lazım."